~Welcome to My World~ Black&White

               ผมหันไปมองเตียงสองเตียงอันแสนคุ้นเคย ร่างของเด็กหนุ่มสองคนซ้อนทับภาพของเตียงสีขาวนั้นทำให้ผมนึกถึงวันเก่าๆในฮอกวอร์ต ใช่แล้ว... เขาสองคนไม่ได้อยู่ที่นี่อีกแล้ว เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าเท่านั้น

                “เฮ้อ...” การถอนหายใจหลายๆครั้งต่อวันทำให้ผมรู้ว่า ต่อให้ถอนหายใจสักกี่ครั้ง ความทุกข์ที่ถาถมเข้ามาก็ไม่มีวันเลือนหายไปหรอก  

               ตั้งแต่วันนั้น ผมก็เริ่มเอาแต่เหม่อลอยไปวันๆ โดดเรียนบ้าง ไม่ส่งการบ้านบ้าง ไม่ตั้งใจเรียนบ้าง

สาเหตุน่ะเหรอ?

               หึ... ผมคิดว่าหลายคนคงจะพอทราบดีอยู่แล้วล่ะ พี่ชายของผมน่ะ... หายตัวไปแล้ว คุณฟังไม่ผิดหรอกครับ พี่ชายฝาแฝดของผมไม่อยู่ที่นี่อีกแล้ว เขาหายไปไหน... ผมเองก็ไม่รู้

               บ้าที่สุด! เป็นน้องแท้ๆแต่กลับไม่รู้ว่าพี่หายไปไหน เป็นตายร้ายดียังไง บ้าที่สุด บ้าที่สุด บ้าที่สุด!

               ผมได้แต่ด่าตัวเองซ้ำไปซ้ำมา นี่แหละครับวัฎจักรหนึ่งวันของผม ตื่นมาแล้วก็นั่งเหม่อ หลังจากนั้นก็เพ้อ แล้วสุดท้ายก็จบลงที่ด่าตัวเอง

               ผมนี่เป็นคนที่ไร้ค่าจริงๆสินะ...

               แต่แล้ววันหนึ่ง...

               “จดหมาย... ?” ผมมองซองจดหมายในมือด้วยความงงงวย และเมื่อมองไปที่ชื่อผู้ส่ง ผมก็แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

          Pite Sofelonell

               จะส่งมาทำไมป่านนี้... ผมกำจดหมายในมือแน่น ก่อนจะค่อยๆคลายและเปิดมันออกดู

               ผมกวาดตามองจดหมายนั้น ก่อนจะขมวดคิ้วกับคำขึ้นต้น

               ขอโทษ... 

               คำทักทายที่ไหนมันจะขึ้นต้นด้วยคำว่าขอโทษกัน มันต้องขึ้นต้นด้วยความว่า ‘สวัสดี’ สิ โดยเฉพาะไพต์... นายต้องขึ้นต้นประมาณว่า ‘สวัสดีน้องที่น่ารักของผม’ สิ!

               หลังจากอ่านจดหมายไปได้สักพัก ผมก็เริ่มหมดความอดทนกับข้อความในจดหมาย สิ่งที่เขาเขียนมาให้ผมส่วนใหญ่นั้นล้วนมีแต่คำขอโทษ

               น่าผิดหวัง... สิ่งที่ผมต้องการที่สุดตอนนี้คือพบหน้าพี่... ไคซ์ กับ ไพต์ หรืออย่างน้อยช่วยบอกความเป็นอยู่สักนิดก็ยังดี แต่เนื้อหาจดหมายนี่มันอะไรกัน

               ไม่ยกโทษให้หรอก... ไม่มีวันยกโทษให้หรอก! นั่นคือความคิดแรกที่ผมอ่านจดหมายจบ มาบอกขอโทษ ขอโทษ ถ้าไม่มาขอโทษด้วยตัวเอง... ก็จะไม่มีวันยกโทษให้เด็ดขาด

                เมื่อคิดดังนั้น น้ำตาที่กลั้นไว้เนิ่นนานก็เริ่มทะลักออกมาราวกับจะปลดปล่อยความทุกข์ที่สะสมอยู่ในใจทั้งหมด

                ไม่ต้องมาเจอกันอีกเลยนะ! คำพูดลาสักคำก็ไม่มี พอส่งจดหมายมาก็มีแต่คำขอโทษ มันทำให้ผมรู้สึกไร้ค่านะ! เหมือนกับแค่ขอโทษทุกอย่างก็จบ

                คุณบอกว่าไม่รู้สึกดีใจสักนิดที่จากมา... แล้วทำไมต้องจากไปล่ะ! หรือนี่เป็นแค่การเสแสร้ง

                “เจ้าเด็กขี้แย มานั่งร้องไห้อะไรตรงนี้ ฮึ?” ผมรู้สึกถึงน้ำหนักที่กดทับลงมาที่หัวผมเบาๆ

                “เอ็ด?” ผมรีบปาดน้าทิ้งทันทีก่อนจะหันไปมองต้นเสียง “ใครเป็นเด็กขี้แยกันครับ”

                เขาถอนหายใจก่อนจะถามขึ้นมาเปรยๆว่า “แล้วใครที่ไหนเขามานั่งร้องไห้เพราะจดหมายล่ะฮึ?”

                “ไหนครับ? ไม่เห็นมีเลย” ผมแสร้งเป็นหันซ้ายหันขวา ซึ่งการแสดงของผมมันท่าทางจะแย่สุดๆเลยล่ะ อีกอย่างตากับจมูกยังแดงอยู่แบบนี้ คงจะมีคนเชื่อหรอก....

                แต่แล้วร่างของผมก็โดนอีกฝ่ายดึงไปกอดเสียดื้อๆ หมดแรงจะต่อต้านแล้วแฮะ...

                “ฉันสัญญาแล้วว่าจะดูแลนายแทนไอ้พวกพี่เวรของนายแล้ว แล้วถ้าเรื่องแค่นี้ยังดูไม่ออก ฉันจะไปเป็นที่พึ่งให้นายได้ยังไงฟะ?” เอ็ดถอนหายใจอีกครั้ง ผมอยากจะเตือนเขาจริงๆว่าการถอนหายใจมากๆมันไม่ดีนะ แต่ผมก็คงไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดแบบนั้นออกไปหรอก

                “ขอบคุณครับ...” ผมได้แต่กอดเขาแน่น ตอนนี้หัวสมองของผมว่างเปล่าไปหมดแล้วล่ะ

                “ว่าแต่...  พวกนั้นส่งมาว่าไงบ้างล่ะ?” เขายีผมของผมเบาๆก่อนจะผละออก และเริ่มถามคำถามผม

                “ก็ประมาณว่าขอโทษที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ปล่อยให้ผมอยู่คนเดียว แล้วก็...” ผมเงียบไปสักพัก “เรื่องอื่นๆครับ...”

                “เฮอะ! ขอโทษงั้นเหรอไอ้พวกไร้จิตสำนึก อย่าให้เจอนะ จะเตะก้นให้” เอ็ดทำท่าฮึดฮัด ก่อนจะสาธิตวิธีการเตะก้นให้ดู

                ผมรู้ว่าตอนนี้เอ็ดกำลังพยายามให้ผมร่าเริง... แต่ไม่ว่ายังไงผมก็ยังไงคงจมปลักอยู่ในโลกส่วนตัว

                “....”

                “ไนตี้เอ้ย..ใช่ว่าเขาจากนายไปตลอดกาลซักหน่อย นายก็เคยบอกฉันเองไม่ใช่เหรอ?” เขาตบบ่าให้กำลังใจผม นั่นสินะ... ตอนนั้นผมเป็นคนบอกเขาเองนี่นา

                “ผมแค่คิดว่า.... จะมาขอโทษอะไรเอาป่านนี้... เท่านั้นเองครับ...” คำพูดของผมมันอาจจะดูเหมือนคำแก้ตัวของคนที่ไม่ยอมรับความจริงก็ได้ล่ะมั้ง

                “ก็จริงล่ะนะ” เอ็ดลุกขึ้นจากพื้นและปัดฝุ่นที่เปรอะตามกางเกงของตัวเอง “ไปเที่ยวกัน!”

                “ไปไหนครับ?” ผมมองงๆ ดึกป่านนี้แล้วจะไปไหนกันล่ะ

                “ที่ไหนก็ช่างหัวมัน แค่ไปขี่ไม้กวาดกินลมเล่นเรื่อยๆก็พอ” เอ็ดยิ้มให้ รอยยิ้มของเขานี่ช่างสว่างไสวราวกับพระอาทิตย์เสมอเลยเนอะ... ช่างแตกต่างกับผมจริงๆ

                “ครับ... ไปก็ได้” บางทีการไปขี่ไม้กวาดเล่นอาจจะทำให้สมองปลอดโปร่งบ้างก็ได้ล่ะมั้ง นั่นคือสิ่งที่ผมคิดในตอนนั้น

                “เอ้า! งั้นสแตนอัพ ลุกขึ้นๆ” เขาพยายามเร่งให้ผมลุกขึ้น

                ผมลุกขึ้นก่อนจะเรียกไม้กวาดของตัวเองมา

                “ไปกันเถอะ!”

                “ครับ” ผมยิ้มบางก่อนจะเริ่มขี่ไม้กวาดท่องไปในท้องฟ้ายามราตรี

                วันต่อมา...

                วันนี้หลังจากผมตื่นนอน สิ่งที่ผมทำอย่างแรกคือเขียนจดหมาย

                คุณเดาถูกแล้วล่ะครับ เขียนจดหมายตอบไงล่ะ แน่นอนว่าคนที่จะเขียนถึงคือพี่ชายของผมเอง หลังจากผมลังเลอยู่นานว่าจะเขียนคำขึ้นต้นว่าอะไรดี ผมก็นึกคำดีๆขึ้นมาได้ นั่นก็คือ...

                ไม่ยกโทษให้หรอก 

-END-